ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား
ပညာရွိတို ့သည္…
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတို႔၌…
မေမ့မေလ်ာ့မႈကို ခ်ီးမြမ္းၾကကုန္၏…
ပညာရွိသည္…
မေမ့မေလ်ာ့ သည္ျဖစ္၍…
အက်ဳိးႏွစ္ပါးတို႔ကို ယူႏိုင္၏…
မ်က္ေမွာက္အက်ဳိး…
တမလြန္အက်ဳိးဟူေသာ…
အက်ဳိးႏွစ္ပါးတို႔ကို ရျခင္းေၾကာင့္…
ပညာရွိကို ပ႑ိတဟူ၍ ဆိုအပ္၏…။
မိတ္ေဆြေကာင္းရွိသူ ရဟန္းသည္ …
တုပ္ဝပ္ျခင္း ရွိ၏…
႐ုိေသျခင္း ရွိ၏…
မိတ္ေဆြေကာင္းတို႔၏ စကားကို …
လိုက္နာ ျပဳက်င့္၏…
ပညာ အဆင္အျခင္ ရွိ၏…
သတိ အျမဲျပဳ၏…
ထုိရဟန္းသည္ ဝိပႆနာ အစဥ္အားျဖင့္
သံေယာဇဥ္ အားလံုးတို႔၏ ကုန္ရာ …
နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ႏိုင္၏…။
ငါ့သွ်င္တို႔..
ဒုကၡျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာ ဟူသည္…
ျဖစ္ပြါးျခင္း’ဇာတိ’သည္လည္း ဒုကၡတည္း၊
အုိမင္းျခင္း ‘ဇရာ’သည္လည္း ဒုကၡတည္း၊
ေသျခင္း ‘မရဏ’သည္လည္း ဒုကၡတည္း၊
ပူေဆြးျခင္း ‘ေသာက’
ငုိေၾကြးျခင္း ‘ပရိေဒဝ’
ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ‘ဒုကၡ’
စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ‘ေဒါမနႆ’
ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္း ‘ဥပါယာသ’
တို႔သည္လည္း ဒုကၡတို႔တည္း၊
အလုိရွိေသာ အရာကုိ
မရျခင္းသည္လည္း ဒုကၡတည္း၊
အက်ဥ္းအားျဖင့္ စြဲယူအပ္ေသာ
ခႏၶာငါးပါးတို႔သည္လည္း ဒုကၡတို႔တည္း…
ကုသုိလ္တရား အားလံုးတို႔သည္…
ေလးပါးေသာ အရိယသစၥာတို႔၌ …
အက်ဥ္းခ်ဳံးျခင္းသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ …
ဒုကၡျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာ၊ …
ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာ…
ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ ျဖစ္ေသာ အရိယသစၥာ၊…
ဒုကၡခ်ဳပ္ရာသို႔ ေရာက္ေၾကာင္း …
အက်င့္ [...]
Posted on March 4th, 2010 by ukok44
Filed under: Uncategorized | No Comments »